Mijn terughoudendheid met trouwreportages gaat terug naar mijn beginperiode als fotograaf. Als assistent van een gerenommeerd fotograaf werd ik door hem naar een bruiloft gestuurd om een receptie vast te leggen. “Dat kan jij wel” zei hij bemoedigend. Nou, niet dus. Toen ik de doka uitkwam, bleken de beelden overbelicht omdat ik nog niet met een flitser overweg kon. Het jonge bruidspaar was uiteraard ‘not amused’ en vroeg zich af waarom de professional voor hun belangrijkste dag zo’n groentje had gestuurd. Ik wist natuurlijk wel beter; hij had er gewoon geen zin in.
Als straatfotograaf leg ik nu eenmaal liever onverwachte, spontane momenten vast.
De jaren daarna heb ik de benodigde techniek in de vingers gekregen en heb ik nog regelmatig trouwerijen vastgelegd. Het kersverse koppel blijkt achteraf altijd in hun sas met de spontane beelden door mijn losse stijl van fotograferen. Desondanks is het gevoelsmatig tussen mij en de bruiloftsreportages nooit een echt goede ‘match’ geworden. Als straatfotograaf leg ik nu eenmaal liever onverwachte, spontane momenten vast.
De fotograaf en zijn assistent zijn bezig met het ensceneren van een mooi plaatje.
Daarbij werd ik deze zomer op mijn wenken bediend. In Puglia stuitte ik in een schilderachtige stad onverwacht op een authentieke trouwerij. In Italie zijn de huwelijken openbaar en kunnen de stadsgenoten volop van deze feestelijke momenten meegenieten. De voor de kerk geparkeerde trouwauto verklapte dat er binnen een huwelijksdienst gaande was. Met mijn camera in de aanslag stond ik als toeschouwer te wachten tot het nieuwbakken echtpaar op de trappen zou verschijnen.
Klik op foto’s voor groter beeld:
Copyright© 2025 Violet Johan/degoudenplaat. All rights reserved
Een traditionele Italiaanse bruiloft heeft direct sfeer dankzij het prachtige decor van mooie pleinen en oude gebouwen. Ook voor kleding en styling hebben de Italianen veel gevoel. Bij deze trouwerij klopte het plaatje helemaal.
Het leek alsof ik op een filmset uit de jaren zestig terecht was gekomen.
Het decor en entourage ademden de sfeer van een Italiaanse filmset uit de jaren ’60, alsof Marcello of Claudia ieder ogenblik tussen de knappe figuranten konden opduiken. Zonder schroom begaf ik me in het stijlvolle gezelschap en bleef ik plaatjes schieten. Dat was maar goed ook, want binnen een half uur was het feestvierende gezelschap alweer vertrokken. De foto’s laten zien dat het wachten de moeite waard was.
Tekst en beeld: Violet Johan
